X
تبلیغات
رایتل

تجربه ی بسیار مفیدی از دیر آموزی و کند آموزی دانش آموزان. به وبلاگ رادیو معلم مراجعه کنید. کلیک کنید

دو زبانگی

در سال 1946، ترکى آذرى، زبان مادرى او، به فرمان حکومت مرکزى تهران ممنوع اعلام مى شود: "فارسى که از فهم معلم و شاگرد، هر دو خارج بود، شد زبان تحقیق و تدریس." به دلیل نوشتن متنى به ترکى، مدیر مدرسه به او دستور مى دهد که کاغذ را آنقدر بلیسد که کلمات محو شوند." وقتى صورتم را بلند کردم، همه ی بچه ها زدند زیر خنده: رنگ هاى مرکب روى صورتم مانده بود. من زبان مادریم را قورت داده بودم." "رضا براهنى"

دو زبانگی معضلی است که در بیشتر کشورها حل گشته و یا دست کم در سال های نخست تحصیل به زبان مادری درس می خوانند و آموزش می بیند. توصیه ی بیشتر کارشناسان مربوط نیز چنین است. تجربه ی شما در این زمینه چه بوده است؟



گلستان گرچه چون همیشه تلخ می گوید و می نویسد اما تلخی اش حکایت آن تلخوش که صوفی ام الخبائثش خواند اشهی لنا واحلی من قبله العذارا  می باشد .

گفت و گوی اختصاصی فصل نامه فراسو با ابراهیم گلستان نویسنده، فیلمساز و منتقد برجسته ایرانی درباره محمد بهمن بیگی و آثارش کلیک کنید

... شماگر بخواهید از بهمن بیگی انتقادی داشته باشید در چه زمینه ای انتقاد می کنید؟

می گوئید یعنی اول بخواهم انتقاد کنم بعد بیایم جستجو کنم که از چه چیز باید انتقاد کنم؟ مگر من مرض دارم؟ چه انتقادی می توانم داشته باشم؟ شاید بتوانم بگویم که مثلا توی خواب خُرخُر می کرد....

... یک سری اتهامات یا انتقاداتی به بهمن بیگی می زنند نظیر همکاری با اصل چهار ترومن و حمایت از وی یا اینکه کارهای بهمن بیگی در راستای سیاست ها و اهداف دولت شاه بوده...

گُه می خورند... بنویس از گلستان پرسیدم و گلستان جواب داد گُه می خورند. شَکر می خورند هم نه. بنویس گلستان گفت «گُه». «گاف» با ضمه رویش و «ه» گرد، «ه» هوز. بگویند خودش خورده. بگویند بی تربیت است....







ویدئوی نتایج جستجوی جهان در موتور جستجوی گوگل

جهان در سال ۲۰۱۰ چه چیزهای را جستجو کرده است؟

کلیک کنید








فصلنامه بسیار وزین پاریس ریویو که بنیاد آن در سال ۱۹۵۳ در پاریس گذاشته شد و به طور مرتب در نیویورک منشر می شود مدتی است که آرشیو گفتگوهای خود را به رایگان در اختیار مشتاقان داستان نویسی و شعر گذاشته است. شهرت این فصل نامه بیشتر به مصاحبه ها ی برجسته اش با نویسندگان و شعراست که به نقد وبررسی آثارشان و شیوه ی نوشتن آنان می پردازد. تعداد بسیار اندکی از این گفتگوهای با ارزش را خانم مژده دقیقی در کتاب رویای نوشتن  ترجمه کرده است.

تا قبل از سال 2005 تمرکز این مجله بر روی شعر و ادبیات داستانی بود. اخیراً به بررسی آثار با ارزش غیر داستانی نیز می پردازد. پاریس ریویو با بزرگانی چون: ارنست همینگوی، گابرل گارسیا مارکز، وودی آلن، اسماعیل کاداره، ویلیام فاکنر، امبرتو اکو... مصاحبه کرده است.

خواندن این گنجینه را از دست ندهید!


حریم شناسی چیست؟ آیا در زندگی ما شرقیان و بویژه ایرانیان حریم روابط فردی رعایت می شود؟ معیارهای ما را در حریم های شخصی افراد چه چیزهایی تعیین می کنند؟ فرهنگ ما چنین حریم هایی را به جز حریم  محرم و نامحرم چیز دیگری می داند؟

این ها سوالاتی بودند که مدتی بود با آن کلنجار می رفتم. نمونه ی برجسته آن در زندگی ما ایرانیان درخواست شماره ی تلفن همراه است. حتماً به مواردی برخورده اید که شناس و ناشناسی از شما درخواست شماره ی موبایل شخصی کسی را داشته باشند در چنین مواردی شما چه می کنید؟ به راحتی شماره را در اختیار او می گذارید یا بعد از هماهنگی با شخص مورد نظر شماره را به او می دهید؟

در بیشتر کشورها به خصوص مغرب زمین شماره ی کسی را به سادگی و یا بودن هماهنگی با دارنده ی آن چنین درخواست هایی را بی پاسخ می گذارند. نظر شما چیست؟